บันทึกบนเส้นทางธรรม

              ครั้งหนึ่งในชีวิตเมื่อข้าพเจ้าอายุ 23 ปี  ข้าพเจ้าได้ทำให้หัวใจของแม่ ชุ่มชื่น เปี่ยมล้น ด้วยความปีติ มีความสุข  นั่นคือการที่ข้าพเจ้าได้บวชและศึกษาธรรมะตามประเพณีไทย หลังจากจบการศึกษา แม้ในวันนั้นพ่อไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้ว แต่พ่อคงรับรู้ได้และคงได้รับผลบุญครั้งนี้ด้วย ในช่วงบวช ข้าพเจ้ารู้สึกมีความสุข สงบ และสบายใจ อย่างบอกไม่ถูก ไม่หิวแม้จะรับประทานอาหารเพียงวันละ 2 มื้อ หรือบางวันก็มื้อเดียว  และแม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่คิดถึงทีไรก็ทำให้รู้สึกดีทุกครั้งและเมื่อมีปัญหาทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ก็จะทำให้ข้าพเจ้าคิด และ ตัดสินใจทำอะไรได้อย่าง มีสติ มีเหตุมีผล มากขึ้น  การบวชครั้งนั้นเป็นการบวชอย่างเรียบง่าย ไม่มีรถขบวนแห่นาค หรืองานเลี้ยงโต๊ะจีน หรือวงดนตรีใดๆ ทั้งสิ้น แม้กระทั่งจีวร ท่านเจ้าอาวาสก็เมตตาให้ใช้จีวรของวัด ซึ่งเป็นการบวชที่มีค่าใช้จ่ายน้อยมาก แต่ได้นำเงินที่ฟุ่มเฟือยกับการจัดงานเหล่านั้น มาทำนุบำรุงพระพุทธศาลนา ในด้านอื่นๆแทน  ท่านอาจารย์เสนอ พระปฏิบัติดี สายท่านพุทธทาส ซึ่งเป็นพระอุปัชฌาย์ ได้สอนพระบวชใหม่อยู่เสมอว่า ในการบวชไม่ให้เน้นพิธีการ การรื่นเริง หรือค่าใช้จ่ายมากเกินไป เพราะแทนที่จะได้บุญ อาจเป็นทุกข์และได้บาปอีก ถ้าต้องมารับภาระหรือเป็นหนี้สิน เพื่อเอาหน้า แต่ขอให้บวชใจและสนใจศึกษาธรรมะอย่างแท้จริง จึงจะได้ผลดีกับตัวเอง และส่งผลบุญถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องด้วย 

           พระอาจารย์เสนอฯ พระอุปัชฌาย์ ได้สอนหลักธรรมของพระพุทธเจ้า และปรัชญาคำสอนของท่านพุทธทาส และท่านปัญญานันทะซึ่งผมได้นำมาเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต และแนวทางในการประกอบสัมมาอาชีพ แม้เมื่อผมได้ทำงาน มีหน้าที่ความรับผิดชอบมากขึ้น มีเวลาในการศึกษาธรรมะน้อยลง แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา  คำสอนของพระพุทธเจ้า และคำสอนของท่านเจ้าอาวาส ซึ่งนอกจากเป็นเจ้าคณะจังหวัดแล้ว ยังเป็นอาจารย์สอนวิชาศีลธรรมในวัยเด็กของข้าพเจ้า ซึ่งมักจะช่วยได้เสมอเมื่อเจอปัญหาใหม่ๆเข้ามาท้าทาย

               ในขณะบวช นอกจากได้ศึกษาธรรมะแล้ว ยังได้ฝึกความอดทน ในการเดินบิณฑบาต บนพื้นถนนดินลูกรังด้วยเท้าเปล่า ระยะทางไปกลับกว่า 5 กิโลเมตรทุกๆเช้า นึกถึงครั้งแรกที่ย่างเท้าเหยียบลงบนพื้นหินกรวดก้อนเล็กๆ แรกๆ ปวดเท้าแทบทนไม่ไหว ทำให้รู้สึกได้ถึงความอดทนของพระพุทธองค์และพระสงฆ์สมัยก่อน และสอนให้เราได้ฝึกสมาธิ ในขณะย่างเท้าทุกย่างก้าว และเมื่อมีสมาธิ เราก็ลืมความเจ็บปวด และก้าวผ่านพ้นไปได้ ซึ่งเปรียบได้เช่นเดียวกับ ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง 

             นอกจากหลักคำสอน ของ พระพุทธเจ้า พระอุปัชฌาย์ ท่านพุทธทาส และท่านปัญญานันทะ แล้ว พ่อและแม่ คือครูในชีวิตจริงและในวัยเรียน ซึ่งเป็นแบบอย่างและเป็นผู้สอนทุกอย่างในชีวิต  ให้ ทำความดี ละเว้นความชั่ว และทำวันนี้ให้ดีที่สุด 

                                                                                                                 สุทธิ  สุทธิวังโส